සමස්ත ලෝකය පුරාවටම බැලුවහොත්, සමහර විවාහක ජෝඩු දරුවන් නොමැතිව සිටීමට තීරණය කර ඇත. අඹුසැමියන් සඳහා දරුවකු නොමැති වීමේ ප්රධානතම ප්රතිලාභය නම් ඔවුන්ට තම වෘත්තීය කටයුතු කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ හැකි අතර ඔවුන් වෙනුවෙන් වැඩි කාලයක් ගත කිරීමට හැකි වීමයි. ප්රධාන අවාසිය ඔවුන් තුන්වන ලෝකයේ රටක ජිවත් වෙනවා නම්, ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ සම වයසේ මිතුරන්ගේ කණ්ඩායමට නොගැලපීම සහ ඔවුන් වයසට ගිය විට ඔවුන් රැකබලා ගැනීමට කිසිවෙකු නොමැති වීමයි. මෙය හුගක් වෙලාවට බටහිර රටවලට අදාල නොවේ, මක් නිසාද යත්, ගොඩක් බට හිර රටවල වයසක අය දරුවන් සමග ජිවත් නොවීමයි.
තවදුරටත්, විවාහක ජෝඩු සඳහා දරුවන් නොමැතිව සිටීමේ එක් ප්රධාන වාසියක් වන්නේ ඔවුන්ට තම රැකියාව කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ හැකි වීමයි. මෙයට හේතුව දරුවෙකු සිටින ජෝඩුවලට සාපේක්ෂව ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ වගකීම් සහ බාධා කිරීම් අඩු වීමයි. මෙහි ඇති තවත් වාසියක් වන්නේ ඔවුන්ට වැඩිපුර විවේක කාලයක් තිබීමයි. දරුවෙකු රැකබලා ගැනීම දෙමාපියන්ට පූර්ණ කාලීන රැකියාවක් වන අතර ඔවුන්ගේ වැඩි කාලයක් ගත වන අතර, දරුවන් නොමැති ජෝඩු රැකියාවෙන් පසු බොහෝ නිදහස් කාලය ලබා ගනී. නිදසුනක් වශයෙන්, බොහෝ ජෝඩු දරුවෙකු ලැබීමෙන් පසු තම මිතුරන් සමඟ ප්රමාද වී පිටතට යාම නවත්වන්නේ තම දරුවන් රැකබලා ගැනීම සඳහා නිවසේ රැඳී සිටීමට සිදු වන බැවිනි.
දරුවන් නොලැබීමට තීරණය කරන ජෝඩුවල එක් අවාසියක් නම්, ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට දරුවන් ලැබීමෙන් පසු ඔවුන්ගේ සම වයසේ මිතුරන් සමඟ එල්ලී සිටීමට (අපි සෙට් වෙනවා කියන්නේ) , ඔවුන්ට අරගල කළ හැකි වීමයි. (අරගලය කිවේ, ගෝල ෆේස් අරගලය නෙමේ හොදේ 😊) බොහෝ දෙමාපියන් දරුවන් සිටින වෙනත් ජෝඩු සමඟ වැඩි කාලයක් ගත කිරීමට කැමැත්තක් දක්වයි. එපමණක් නොව, ඔවුන්ගේ මහලු වියේදී ඔවුන් රැකබලා ගැනීමට කිසිවෙකු නොමැති වීම තවත් අවාසියකි. පොඩි කාලෙ අම්මල තාත්තලටත් ඒ දේම කරපු නිසා වයසට ගියාම අම්මව බලාගන්නෙ ළමයි. නිදසුනක් වශයෙන්, රැකවරණ නිවාසවල ජීවත් වන මිනිසුන්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයකට දරුවන් නොමැත.
අවසාන වශයෙන්, ජෝඩු සඳහා දරුවන් නොමැතිව රැඳී සිටීමේ ප්රධාන ප්රතිලාභ නම්, ඔවුන් වඩාත් වෘත්තීය නැඹුරුවක් සහ තමන්ට වඩා නිදහස් කාලයක් ලබා ගත හැකි වීමයි, සහ ප්රධාන අවාසි වන්නේ ඔවුන්ගේ මිතුරන්ගේ කණ්ඩායමට ගැලපීම සහ ඔවුන්ට නොමැති වීම පිළිබඳ ගැටළු ඇති විය හැකි බවයි. ඔවුන් වයසට ගිය පසු ඔවුන්ව රැකබලා ගැනීමයි. ලියලා ඉවර වෙලා ආපසු කියව බැලුවම ටිකක් සිම්පල් වැඩි වගේ ද මන්ද…
